Mazlumlarla Sohbet: Hüsnü Aktaş'ın Karanlığa Mum Yakma Çağrısı
Hüsnü Aktaş, Türk-İslam entelektüel geleneğinin dirençli figürlerinden biri olarak, hem gazetecilik hem de yazarlık kariyerinde sürekli bir tebliğ ve ihya mücadelesi vermiştir. 1950 Burdur doğumlu olan Aktaş, ilahiyat eğitimi yanında Alman Dili ve Edebiyatı gibi seküler disiplinlerde de öğrenim görmüş, Diyanet İşleri'nde memurluktan vakıf yönetimine uzanan bir kamu görevlisi olarak çalışmıştır. Ancak asıl izini, "Yeni Ölçü" dergisinden "Milli Gazete"ye, oradan "Vahdet" ve "Akit"e uzanan köşe yazarlığıyla bırakmıştır; müstear isimler altında (örneğin Yusuf Kerimoğlu) kaleme aldığı yazılar, dönemin baskı rejimlerine karşı bir kalkan işlevi görmüştür. 1984'te Medrese-i Yusufiye'de geçirdiği hapis ve 1997'de Aczimendiler davasından tutuklanması, onun eserlerini yalnızca teorik metinler olmaktan çıkarıp, yaşanmış bir direnişin belgelerine dönüştürmüştür. Bu bağlamda, Mazlumlarla Sohbet (Misak Yayınları, 2000; 208 sayfa), Aktaş'ın 1990'lar sonundaki yayıncılık serüveninin bir parçası olarak, mazlumiyetin felsefesini sohbet havasında işleyen, ama kökünde radikal bir eylem çağrısı barındıran bir manifestodur.Eser, İslam cemaatinin ihyasını merkeze alarak, müminleri "Ne yapmalı?" sorusunun eşiğinde durdurur. Aktaş, küfür ahkamını icra eden güçlere karşı sonuna kadar mücadele etmeyi farz kılan bir teolojik çerçeve çizerken, zihinleri ideolojik istilalardan arındırmayı ve İslam'ın temel hedeflerini yeniden tebliğ etmeyi vurgular. Hikâye, mazlumların sohbet meclislerinde şekillenir: Karanlık bir çağda şikâyet etmek yerine, bir mum yakma gayretini simgeleyen bu diyaloglar, bireysel amellerin toplu bir vücut haline gelmesini teşvik eder. Allah'ın zerre miktar hayır ve şerrin karşılığını vereceği vaadi, metni umut dolu bir motivasyonla doldurur; ancak bu umut, pasif bir teselli değil, aktif bir vebal bilincidir. Aktaş'ın üslubu, klasik sohbet geleneğini modern eleştiriyle harmanlar: Kur'anî referanslar, fıkhi incelikler ve toplumsal hiciv, okuyucuyu pasif bir dinleyici olmaktan çıkarıp, cemaatin mimarı olmaya iter.
Mazlumlarla Sohbet'in benzersizliği, Aktaş'ın otobiyografik izlerini taşımasında yatar. Yazarın kendi hapis deneyimlerinden sızan bir mazlumiyet tonu, eseri salt bir risale olmaktan öte, bir nevi "iç monolog" haline getirir – tıpkı onun "Kelimeler ve Kavramlar"daki kavramsal deşifresi gibi, burada da soyut kavramlar (ihya, tebliğ, mücadele) somut bir acının prizmasından geçirilir. Dönemin 28 Şubat süreciyle örtüşen yayın tarihi, metni tarihsel bir belge kılar: Seküler baskılara karşı İslami direnişin, bireysel fedakârlıktan cemaat inşasına evrilen bir yol haritası sunar. Eleştirel açıdan, eser bazı okuyucular için alegorik katmanlarının soyut kalabileceği bir risk taşır; zira Aktaş'ın didaktik yaklaşımı, edebî akıcılığı bazen gölgede bırakır. Yine de, bu didaktizm, onun gazetecilik köklerinden gelen bir erdemdir: Bilgi, eylem için bir silahtır.
Sonuçta, Mazlumlarla Sohbet, Hüsnü Aktaş'ın entelektüel mirasında, karanlığa meydan okuyan bir fener olarak parlar. Mazlumiyetin sohbetini bir eylem çağrısına dönüştüren bu kitap, günümüzün kutuplaşmış dünyasında hâlâ yankılanır – bireysel şikâyetleri cemaat bilincine evirerek. İlahiyatçıların, aktivistlerin ve düşünce tarihçilerinin rafında yer alması gereken bir eser; Aktaş'ın diğer metinleriyle (örneğin İsyan Çiçekleri) birlikte okunduğunda, yazarın vizyonu bir bütünlük kazanır. Bu sohbet, sadece mazlumlarla değil, her direnişçi ruhla yapılmış bir muhasebedir.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.