Hem güneş hem gölgeyim
Dalımda binbir çiçek
Ama kendim çöldeyim )
Özgürlük mü ? Yüreğimin her köşesi tutsakken..
Zaman yabancı, sesler korkak, geldiğim yerin adresi kayıp, gidişimin yolları kapalı. En derin kuytular mabedim. Hesapsız kitapsız bakışlarım. Ne olur dursam ? Ne olur durdursan; aranıp duran ruhuma bir dokunsan. Kayıbım kayıpsın…
Gerçekten güneş miydi? Sarıyı sonbahar sevdirmemiş miydi ? Sahi doğru ya içimde bir ateş büyürdü. Peki ya ışık? o da, dışarıdan çok içimde de büyümüş müydü ? Tenimi ısıtmayan sıcaklık, nerdeydi ?
Gölgeler var elbet. Sahipsiz değil. Varlığını hissettirir gibi sahici bir derinliği var. Soğuk değil! Ellerimi ısıtan bir sadeliği var.
Varlığını kaybedersem asla affetmem benliğimi. İstikbaline tutunduğum bir ümit var. Dağların erimeyen karları benim; manzaranın güzelliğini en iyi ben bilirim lakin vazgeçtiğim çok gökyüzü var. Denize bakmayan bulutlardan geldim
Saadet mi ? Hissetmedim, inandırmadı ama isyankar değilim.
Düzlük mü ? Pek görmedim, takdir bu ya pek göstermedi ama şükürsüz değilim.
Cahil mi ? Evet pek çok şeyin cahiliyim. İnandığından vazgeçmeyi bilmemenin cahiliyim mesela; çoğu zaman konuşmanın cahiliyimdir ama susmakta iyi bir mertebedeyim. Pekde şikayetçi sayılmam sessizliğimden. Nihayetinde cahilliğinide bilirim konuşmaktan vazgeçmeyenin.
Alınma aşikar olanı gizleyemem çok da sevmem gürültüyü.
Gözleriyle konuşan ruhlara dokunmayı severim.
Acısını anlatınca karşıya yük olacağını düşünen gönüllerin gönüllü hamalıyım. O gönlü o seviyorsa olurda rast gelirim bana da rast getirir diye beklerim.
Nasıl bir kulum? Öyle eksiğimki tamamlanmaz çaresizliğim. Hâşâ dedimya ümitsiz değilim lakin göster bana nasıl sonu gelir şu nefsimin…
~ayz
··
608 Gösterim
2 Yorum
Deliler gibi severim yağmurun altında ıslanmayı sanki dünyadaki tüm kirleri alıp attıyo üzerimden. işte bu yüzden yağmurda şemsiye kullanman
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.