Belki kusursuz bir hikaye değil, belki okurken insanın nefesini de kesmiyor ancak o kadar samimi ve hayatın içinden bir hikaye ki kesinlikle bu eserin hak ettiği değeri almadığını düşünüyorum.
Hikaye, ana merkezi İstanbul'un Yedikule mahallesi olmak üzere 1980'lerin başından 1990'ların sonuna kadar uzanıyor. Bu süre zarfında mahallede yaşayan onlarca insana değiniyor. Hepsi ana karakter değil elbette ancak hepsinin hikayesi birer cümle ile de olsa anlatılıyor. Ana karakterler ise dört gencimiz: Elif, Hasan, Sema, Salih. Dördünün de farklı dertleri, farklı acıları, farklı hayalleri var. Bana en çok dokunan ise Salih'in hikayesi ve hayat mücadelesi oldu. Diğer üçünün hikayesi biraz daha uç noktalara sürüklenmiş olsa da geçmişte ve günümüzde her mahallede, hatta her caddede en az bir tane Salih'in yaşadığına eminim.
Kitabı güzel kılan etmenlerden biri de her türlü konuya değinilmiş olması. Aşk, dostluk, ayrılık, ölüm, gurbet, fedakarlık, aile, evlilik, boşanma, komşuluk, esnaflık, hapse girme ve hatta fahişelik dahi mevcut. Bu yönüyle de okuyan herkese mutlaka bir noktada dokunacak nitelikte. Sonu biraz daha çarpıcı olsaydı belki daha çok akılda kalabilirdi, bu da şahsi eleştirim olsun.
Dediğim gibi, aslında mükemmel bir hikaye değil, nefes kesici bir sürükleyiciliği de yok ancak bir şekilde dokunuyor insana. Dili biraz ağır yalnız, lirik bir anlatımı var, bol miktarda devrik cümleler falan, belki bu biraz yorabilir. Onun dışında basit ama doğal bir kurgu arayanlara tevsiye edilir.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.