Aylar önce başlamıştım bu kitaba, sonra araya hep başka şeyler girdi. Bugün nihayet elime alıp bitirdim ve iyi ki bitirdim diyorum. Çünkü sayfaların arasında kendimi, geçmişte susturulan hallerimi, bazen de başkaları adına özür dilemiş o eski ben’i buldum. Evrim Kuran kadın olmanın o görünmeyen yorgunluğunu ve güçlü görünme mecburiyetini öyle tanıdık bir yerden anlatıyor ki…
“Bazı başarılı kadınların arkasında ahlakçı ve ikiyüzlü bir toplum vardır.” 
“Her başarılı kadının arkasında düpedüz, yüzde yüz kendisi vardır.”
Bu satırlar benim de yıllardır kendime fısıldadığım şüpheleri, toplumun bana biçtiği rolleri, başarımın büyüklüğünü küçümseyen iç sesleri tekrar fısıldadı kulağıma…Okudukça başarılı bir kadın olmanın bazen bir ödül değil, omuzlara yüklenen gizli bir sınav olduğunu düşündüm. Sızlattı ama iyi geldi.
“Başarılı olduğum için özür dilerim” diyen her kadının arkasında aslında sadece ondan bunu bekleyen bir dünya var. Bazen o dünya bir kadının kendi kendine duyduğu gururu bile suç sayabiliyor. Artık özür dilemeyeceğim. Ne ışığımdan, ne yolumdan, ne de kendimden…
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.