Yirmili yaşların çabucak gelip geçtiğini anladığımda içimden "yıkılma sakın" diyordum. Şimdi kendi sesimi bile duyamıyorum. Ölüp gideceğiz diyorum. Ölüp gideceğiz.. Hiçbir şey bi filmi geri sarıp izlemek gibi değilmiş. Bir iz bile kalmayacak yıkılmaya yüz tutmuş yorgunluğumuzdan. Ve Ben 23 yaşındayım...
Ne tam umut doluyum ne tamamen bitkin. Zaman geçtikçe insanın iç sesi bile kısılıyor sanki. Her şey aceleyle yaşanıyor, hiçbir şey tam hissedilmiyor.
23, gençliğin gölgesinde duran bir sessizlik gibi Gülmek de ağlamak kadar yorgun artık.
Ama yine de sabah oluyor ve bu bile bazen teselli gibi.
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.