İşte Böyle Oldu
Bu kitabı okurken içim gerçekten daraldı. Başta çok sade ilerliyor, hatta “bu kadar basit mi anlatacak?” diye düşündüm ama sayfalar ilerledikçe o sadeliğin altında öyle büyük bir sessizlik var ki, boğazına oturuyor resmen.
Kadının hikayesi dışarıdan bakınca sıradan bir evlilik gibi başlıyor ama içinde o kadar çok yalnızlık, kırılma, tükenmişlik var ki… her satırda biraz daha ezildiğini hissediyorsun.
Kocasının ona sevgisiz, ilgisiz, soğuk davranışlarını öyle doğal bir şekilde anlatıyor ki, kadın bile sanki olanları “normalmiş” gibi kabullenmiş. İşte tam o noktada insan sinirleniyor — hem adama hem de kadının çaresizliğine.
Bir yandan “niye kaçmadın?” diyorsun, diğer yandan “kaçacak gücü kalmamış ki” diyorsun.
En çarpıcı kısmı, kadının kocasını öldürdüğünü söylerken hiç duygusal olmamasıydı.
Ne ağlıyor, ne bağırıyor… sadece anlatıyor.
Bu kadar sakin olması aslında deliliğin ta kendisi gibi geliyor insana.
Ama bir yandan da anlıyorsun: o kadar çok bastırılmış ki, artık acı bile hissetmiyor.
Kitap kısa ama bittikten sonra uzun uzun düşündüm.
Birini öldürmekten çok, insanın kendini kaybetmesi anlatılmış bence.
O kadar bastırılmış, o kadar yalnız bırakılmış ki sonunda tek çıkış yolu şiddet olmuş.
Korkunç ama gerçek.
Son sayfayı kapattığımda içimde garip bir sessizlik kaldı.
Ne tamamen suçlayabildim kadını, ne de tamamen hak verebildim.
Sadece dedim ki: “Evet, işte böyle oldu.”
Çünkü başka türlü olamazdı zaten.
İşte Böyle Oldu
İşte Böyle Oldu·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.