Kitap iki sahnelik tiyatro eserinden oluşuyor. Kelimeler az, bir günde okunabiliyor. Bu tür kitabı ilk defa okuyorum. Akış ve keyif açısından romanlar gibi değilmiş, bana pek geçmedi doğrusu. Tabi tiyatro için yazıldığından edebi değeri tartışılmaz; metaforlar ve güçlü bir mesajı var. Varoluşçuluk ve Absurdizm akımını temsil ediyor.
Vladimir(inançlı) ve Estragon(seküler) ana karakterler. Aralarında saçma ve tekrarlanan konuşmalar var. Godot(umut) adlı kişiyi beklerler sürekli. Pozzo(narsist) biridir ve güçten gözü gerçeği görmez(metafor). Bir de kölesi vardır Lucky(ezik), bilgisi vardır ama hiç konuşmaz. Bir de ağaç var yani doğa.
Beklerler ama Godot(Tanrı, kurtuluş, anlam, ölüm, umut, sevgi, mutluluk, huzur) hiçbir zaman gelmez. İnsan hep tekrarla bir şeylerin olmasını anlamsızca bekler.
Kitaptan bana kalanlar;
-Ne kadar çok insan tanırsam o kadar artar mutluluğum. En zavallı yaratıktan bile çok şey öğrenir insan, zenginleşir.
-Dünyadaki gözyaşı miktarı sabittir. Ağlamaya başlayan biri için, bir yerlerde bir başkası keser ağlamayı. Aynı şey gülmek için de geçerlidir.
-Daima bir şey buluruz, değil mi Didi, bize var olduğumuz izlenimini verecek?
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.