İçki, zaaflar, ertelenmiş iyilik…
Elinde olmayan bir mucize gibi verilen para, aslında ona defalarca yeni bir başlangıç imkânı sunuyor. Ama Andreas her defasında aynı döngüye dönüyor: içki, zaaf, ertelenmiş iyilik… Bu basit görüntü, romanın merkezi sorusunu oluşturuyor: kurtuluş ne zaman gerçek olur — gelmesi mümkün olan bir armağan elimizdeyken mi, yoksa onu kabullenip harekete geçtiğimizde mi?
Roman çok kısa, ama insanın zaaflarını, umudunu ve düşkünlüğünü yoğun ve nüanslı bir dille anlatıyor. Okurken önce sinirleniyorsun; Andreas’ın kendi hayatını sabote edişi sinir bozucu. Sonra acıyorsun — çünkü onda kendi ertelemelerimizi, küçük telafileri sürekli yarına bırakışımızı görüyorsun. Roth, bu aynayı öylesine dürüstçe tutuyor ki okur kendini sorgulamaktan alıkoyamıyor.
Joseph Roth’un yaşantısının son dönemindeki alkol mücadelesi düşünüldüğünde, eser bir bakımdan yazarın kendi iç hesaplaşmasının da izdüşümü gibi okunuyor. Bu kişisel arka plan, kitaba hem yumuşak bir hüzün hem de doğruluğu tartışılmaz bir samimiyet katıyor. Küçük mucizelerin, tesadüflerin ya da beklenmedik lütufların bir adamın birkaç haftasını nasıl şekillendirebildiğini gözler önüne seriyor.
Ben sevdim :)
·
49 Gösterim
2 Yorum
teşekkürler şu kısacık kitapta yazılacak daha çok tartışılacak konu vardı ama daha fazlası da kitabın çoğunu anlatmaya girerdi :)
güzel bir paylaşım olmuş, kaleminize sağlık.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.