Kesinlikle… Bazen gülüşümüz bile bize ait değildir, başkalarının hatıralarından süzülen bir ışık gibi dudaklarımızda yansır. Geçmişin yankıları ruhumuza dokunur; biz fark etmesek de onlarla yaşamayı öğreniriz. Ve o yankılar susmasa da, bir yanımız hep sessiz kalır.