Kahve Soğumadan Önce: Bir Okurdan Kalan Hissiyat
Bazen bir kitabın kapağını kapatırsınız ama hikâyesi, karakterleri ve o bıraktığı hissiyat sizinle yaşamaya devam eder. "Kahve Soğumadan Önce" benim için tam olarak böyle bir kitap oldu. Tokyo'da, zamanın sanki daha yavaş aktığı, eski bir kahve dükkânında geçen bu hikâye, ilk başta basit bir zaman yolculuğu masalı gibi görünebilir ama aldanmayın; sayfaları çevirdikçe anlıyorsunuz ki bu, zamandan çok insan ruhuna yapılmış bir yolculuk.
Kitabın fikri çok basit ve bir o kadar da dahice: Bu kafede, belirli bir sandalyede oturarak geçmişe gidebilirsiniz. Ama bir sürü katı kural var ve en mühimi de şu: Ne yaparsanız yapın, geçmişe gidip bugünü asla değiştiremezsiniz.
İşte tam bu noktada aklıma şu sual takıldı: Mademki hiçbir şeyi değiştiremeyeceksin, o zaman o acı dolu âna geri dönmenin ne hikmeti var ki? Yazar Toshikazu Kawaguchi, bu sorunun cevabını her bir karakterin hikâyesiyle usulca kulağımıza fısıldıyor. Kitabın asıl vurduğu yer de burası zaten. Olayları değiştiremeyeceğini bile bile o sandalyeye oturmanın bir anlamı olmalı, değil mi? İşte o mana, boğazınıza düğümlenmiş o tek bir cümleyi sarf edebilmekte gizli. Belki pişmanlığı bir nebze olsun dindirmekte... Ya da belki de sadece sevdiğiniz birinin yüzüne, artık hafızanızdan silinmeye yüz tutmuş o çehreye, dolu dolu son bir kez bakabilmekte. Geçmişte yaşananlar bir taş gibi yerinde duruyor, evet. Ama o yolculuktan döndüğünüzde, o taşı sırtında taşıyan siz, artık aynı siz olmuyorsunuz.
Kitaptaki her bir hikâye, boğazınıza oturan o "keşke" düğümünü öyle bir yerden yakalıyor ki... Terk edilen bir sevgili, hafızasını yitiren kocasına mektubunu okutmak isteyen bir kadın, asi kız kardeşiyle son bir kez konuşmak isteyen bir abla... Hepsinin pişmanlığı o kadar gerçek, o kadar bizden ki, kendinizi onların yerine koymaktan alıkoyamıyorsunuz.
Üslubu o kadar sade ve duru ki, sanki bir tiyatro sahnesini izler gibisiniz. Fazla süslü cümleler, uzun tasvirler yok. Sadece insanlar, diyalogları ve o kahvenin soğumasına saniyeler kala yaşadıkları o yoğun duygu anları var. Belki tek eleştirebileceğim nokta, kuralların her hikâyenin başında tekrar tekrar anlatılması. Bu bazen okuma hızını biraz düşürebiliyor ama kitabın o sıcak ve dokunaklı atmosferi bunu unutturuyor.
Velhasıl, "Kahve Soğumadan Önce", bize hayatın büyük trajedilerini değiştirme gücümüz olmasa bile, onlara yüklediğimiz anlamı değiştirme gücümüzün her zaman olduğunu hatırlatan, yüreği ısıtan bir kitap. Sıcak bir kahve eşliğinde, kendi geçmişinizle sessiz bir sohbete dalmak, belki de affetmek ve yola devam etmek için cesaret bulmak gibi bir şey. Okuyun, okutun ve o kahve fincanının dibinde kalan telvenin size neler anlattığını bir dinleyin.
·
94 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.