Uzun zaman sonra, gerçekten kalbime dokunan bir kitap okudum. Öyle bir hikâyeydi ki… sayfaları çevirdikçe sadece bir karakterin değil, bir insanın, bir yüreğin, bir kaderin izini sürdüm.
Çanakkale Savaşı’ndan Avustralya’ya uzanan Mehmet’in hikayesi, bana hem insan olmanın ağırlığını hem de inancın gücünü yeniden hatırlattı.
Bazı sayfalarda gözlerim doldu, bazı yerlerde içim sıkıştı. Bazen Mehmet’e kızdım, bazen ona hak verdim… ama en çok da onu anladım.
Altını çizdiğim öyle çok cümle oldu ki… her biri sanki yıllardır içimde söyleyemediğim bir duygunun kelimelere bürünmüş hali gibiydi.
Ve kitabı bitirdiğimde garip bir sessizlik çöktü içime. Bir süre öylece oturdum. Düşündüm…
Bizim de bir hayatımız var, sevdiğimiz insanlar, bir işimiz, rutinimiz… ama bir hikâyemiz var mı gerçekten?
Yoksa sadece günleri geçiriyor, derinliği olmayan bir yaşamın içinde mi sürükleniyoruz?
Mehmet’in hikayesini okudukça, “yaşam” kelimesinin ne kadar anlamlı olabileceğini gördüm.
Bir insanın yolu bazen kıtaları aşar ama yine de kalbinde memleketini taşır.
Ve o kalp, en zor zamanda bile umudu saklamayı bilir.
İyi ki tanıdıkm seni, Aborjin Mehmet. Hoşça kal…
·
183 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.