Sadece kadın yazarların kitaplarını yayımlayan Medusa Yayınları’nın en çok okunan metinlerinden biri: Veronica Raimo’dan Yalan Dolan. Çok okundu, çok sevildi; bu yüzden metni elime almam biraz zaman aldı. Bir kitabı sürekli görmek, sanki çoktan okumuşum hissini uyandırıyor bende. Bu da öyle bir metindi, neyse ki sonunda buluştuk.
Raimo, kendi hayatının karmaşasını, geçmişini, çocukluğunu konu alan bir özkurmaca sunuyor. Geçmişine övgüler dizmiyor elbette; anlatacak çok şeyi var. Beni en çok etkileyen ise, yaşamın tüm utançlarını, başarısızlıklarını, aileyle olan o bitmek bilmez gerilimi anlatırken kendine hiç acımıyor oluşu oldu. Sanırım metni bu kadar samimi kılan da tam olarak bu dürüstlük.
Yazar İtalyan ama bambaşka ülkelerde, bambaşka yıllarda büyümüş olmamıza rağmen kitabı okurken “evet, tam olarak böyle hissediyorum” dediğim yerler oldu. Çünkü Raimo’nun hikâyesi kişisel olduğu kadar evrensel de. Hepimizin çocukluktan kalan küçük yaralarına, büyüyemeyişine, absürtlüğüne dokunuyor. Mizahı ince, dili cesur, kendine gülme biçimi olağanüstü.
Benim gözümde Yalan Dolan, bir kadının kendini dürüstçe anlatma çabası. Eksik yanlarımızın, tökezlemelerimizin, insana özgü kırılganlıkların ne kadar doğal olduğunu hatırlatıyor. Velhasıl kelam, bu kadar çok okunmasının ve sevilmesinin nedenleri varmış. Kitap bu yoğun ilgiyi sonuna kadar hak ediyor. Çok sevdim.
·
213 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.