Kuğu Şarkısı 
Robert R. McCammon
Kitabı okumadım adeta film izledim tüm betimlemeler gözümün önünde canlandı her sayfada. Şahaneydi ne diyebilirim ki...
Roman boyunca hissettiğim şey, umutla umutsuzluğun birbirine karıştığı o ince çizgiydi. Kuğu, çocuk bedeniyle bir sembol olmaktan fazlasıydı; o, dünyanın harabesi üzerinde yürüyen insan kalbinin son yankısıydı. Yıkıntıların arasında bir çiçek gibi değil, bir yara gibi büyüyordu — acıyla beslenen ama yine de ışık yayan bir varlık.
McCammon’un dili yer yer sert, yer yer neredeyse şiirsel. Her cümlede insanın hem yıkıcı hem de onarıcı gücünü hissediyorsunuz. Çünkü Kuğu Şarkısı, bir felaket anlatısından çok, insanın kendine dair bir itirafı. Karanlığın ortasında hâlâ sevgi, merhamet ve dayanışma varsa, belki de kıyamet hiç tam olarak gelmemiştir.
Bu yüzden kitabı bitirdiğimde “son” kelimesi bana eksik geldi. Kuğu Şarkısı bitmiyor; sadece içimizde yankılanmaya devam ediyor — tıpkı küllerin arasından duyulan o uzak, kırılgan ama inatçı şarkı gibi.
İyi ki okumuşum, kesinlikle tavsiyemdir. Kitaplarla kalın
·
147 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.