Saat 02:45. Tek gerçek olan, asfalt yola yansıyan bu ıslak ışık hüzmesi. Onun dışındaki kızıl karanlık, bir vaat değil, bir tekliftir. Özgürlük, o kızıl göğün altında yürümek değil; o göğün seni takip etmesine izin vermektir. Adımlarım sadece beton parke taş kaldırımlarda değil, uyanık olan tüm rüyaların üzerinde yankılanıyor. Bu kırmızı, güneşin uykusu değil, gecenin nabzı. Ve ben, bu ıssız sokakta, bu nabzın atışını dinleyen tek canlıyım. Ya da... öyle olduğumu sanıyorum. Çünkü gölgem, lambanın aydınlığının bittiği yerde, benden önce kızıllığa karışıp yürümeye devam ediyor. 
Seyit Berker Aydoğan
·
142 Gösterim
1 Yorum
Herşey olması gerektiği gibi olması gerektiği yerde bizi bekleyen yok bize soran yok ama bu yoldanda mutlu olabilmeyi bilmek işte o bizde
Çok derin ve anlamlı bir bakış açısı... Bu sözlerinizle, yazının ruhuna adeta bir anahtar sundunuz. Evet, yol bize ait değil belki, ama o yolda nasıl yürüdüğümüz, hatta nasıl duraksayıp etrafı seyrettiğimiz tamamen bize kalmış. 'kendi mutluluğunu kendi içinde bulma' halini insan ruhunun bir köşesine dokunurcasına güzel ifade etmişsiniz. Bu değerli yorumunuz ve katkınız için çok teşekkür ederim 🙏.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.