“Kendini yaratmak zorundaydın.”
Belki de hepimiz öyleyiz ..
Kendimizi yeniden kurarken bazen eksiliyoruz, bazen çoğalıyoruz.
Deborah Levy’nin Ağustos Mavisi, insanın kendine dönme sürecini, kimlik ve bedene yabancılaşmayı anlatan sessiz ama yakıcı bir roman.
Bir kadının iç sesiyle, geçmişin gölgeleri ve geleceğin belirsizliği arasında kendi merkezini bulma çabasını izliyoruz.
“Kendi bedenimde güvensiz biçimde yaşıyordum; yani olduğum ya da dönüştüğüm kişinin içine yerleşmemiştim.”
“Kişiliğim dağılmamak için bir flat white’a bağlı olacak kadar kırılgansa, o yılların ne işe yaradığını anlamıyorum.”
“Gecenin karanlığında bile vücudumla barışık değildim. Sevilmemişti, belki de hiç.”
Her satırda kendi yankısını bulan bir yalnızlık var bu kitapta .. ama aynı zamanda yavaş yavaş iyileşen bir kabul de. Bir yaz romanı değil bu; ruhun kendi mevsimiyle yüzleştiği, maviyle sessizlik arasında gidip gelen bir hikâye.
·
127 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.