Her ne kadar okurken ara ara kitabın fantastik kısmını abartı veya zorlama bulmuş olsam da, sonuna geldiğimde üstüne düşünmek istediğim sorular ve fikirlerle buldum kendimi. İnsan bütün yaşanan acılara ve sıkıntılara rağmen, elinde seçeneği olsa her seferinde yaşamayı mı seçer? Bana sanki öyle olurmuş gibi geliyor. Hayat ne kadar kötü, acımasız, talihsiz olursa olsun, insan umutlarıyla yaşıyor, başına gelenlerle değil. Başına gelen bu kötü şeyin bitmesini umut ederek yaşıyor, güzel günlerin onu da bulacağına olan inancıyla yaşıyor, talihinin döneceğine, iyi insan olmanın karşılık bulacağına inanarak yaşıyor. Insan başına güzel şeylerin geleceğine çok kolay inanıyor ve ikna oluyor. Ben bu hayatı romantize etme girişimini çok değerli buluyorum. Sıradan ve tekrar üzerinden devam eden hayatlarımızda, her gün gördüğümüz gün batımını romantize edip tekrar ve tekrar hayran kalabilme yetisini korumak gerekiyor.
Hayatın kontrolu elindeymiş gibi bir ilüzyona kapılmak değil kastettiğim, ancak harekete geçme ve bir şeyleri değiştirme niyeti önemli. Günün sonunda sonuç ne olursa olsun, asıl kıymetli olan elinden geleni yapmış olmak. Bunu yaparken küçük şeylere dikkat edip keyif almaya çalışmak, her şeyi bir fırsat olarak görmek, ve maksimum deneyimi elde etmeye çalışmak gerekiyor sanırım. Ne de olsa zaman ve imkan kısıtlı. Hayatta olmanın dayanılmaz mutluluğunu ve hüznünü her gün üstümüze bir ceket gibi giyip karışıyoruz insan kalabalığına. Dönüp baktığımızda hissettiklerimiz ve anılarımız kar kalıyor, iyi kötü farketmeksizin.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.