Okurken hissettiğim şey şu: Sait Faik artık kalabalıklardan sıkılmış, “yalnızlık” kelimesini kabullenmiş ama ondan da korkmuş. “Alemdağ’da Var Bir Yılan” dediğinde, o yılan bana insanın içindeki karanlık tarafı hatırlatıyor — kıskançlık, korku, kötülük, pişmanlık… Yani herkesin içinde gizli bir “yılan” var, ve yazar bunu dürüstçe kabul ediyor.