Mediha Hanım’ı okurken hem güldüm hem de içim burkuldu.
Bir zamanların ünlü assolistinin yaşlılıkla, geçmişle ve kendisiyle hesaplaşmasını o kadar içten anlatmış ki Emre Saraçoğlu…
Ne abartı var ne yapaylık, sadece gerçek bir hayatın sessiz ama etkileyici hikayesi.
Hem sahnenin ışığı var bu kitapta hem de o ışığın arkasındaki yalnızlık.
Kısacası, hem kalbe hem ruha dokunan bir roman.