Kitabın başlarında Heathcliff’e hiç yakınlık duyamadım; hatta soğuk ve acımasız geldi. Ama hikâye ilerledikçe, o sertliğin aslında çok eski bir yaradan sızan acı olduğunu fark ettim. Savunamadığım bir karakterken, sonlara doğru kırılmışlığının ağırlığı yüzünden ona üzülmeye başladım.
Ve belki de tam bu yüzden, Hareton ile Catherine’in son bölümlerdeki varlığı bana iyi geldi. Onların yavaş yavaş birbirine yaklaşması, taş gibi donmuş bir mirasın üzerine küçük bir nefes gibi kondu. Kararmış bir hikâyenin içinden filizlenen o ince ışık, kitabı sevmemin asıl sebebi oldu.
Sanki “aynı evde doğup aynı kaderi taşımak zorunda değilsin” diyen bir umut gibi…
Yıkımın içinden doğan iyileşme hâli, en çok orada güzeldi.
İyi okumalar️
·
78 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.