SENSİZ 17 SAAT
Bazen diyorum, saklasa mıydım?
Sana hiç açmasam mıydı bu sırrı?
(Ama düzelmezsem, seni nasıl hak ederim?
Kendim olmazsam, karşında bir yalan,
Asla olmazdı bu bağ, bu aşk.)
Bu bendeki her şeyi,
Ölene dek içimde tutsaydım?
Bir kitap arkadaşı olarak kalsaydın, sen bende.
Ben de sen...
Ama diyorum, ya sen bende ne kadar kalırdın?
Beni bırakıp gitseydin, zira
Kitap arkadaşın çoktu senin.
Oysa sevgili, dedim, bir tane olur.
Dedim ki sonra, kendi kendime:
Sen ol Ümit, kendin ol!
Her şeyinle, tüm varlığınla onun ol.
O senin dürüstlüğünü sevsin,
Sana sen olarak âşık olsun.
Görsün, onu ne çok sevdiğini,
Ve hiç kimsenin sevmeyeceği kadar sevileceğini.
Onu aldatmadan,
Güvenini asla kırmadan,
Her an, her zaman onu mutlu ederek...
Anlasın, muhteşem bir sevgili bulduğunu!
Anlasın bunu, o güzel kalbi.