Emily St. John Mandel’i ilk kez okudum. Açıkçası kitabı duymamıştım bile, ta ki “New York Times’ın 21. Yüzyılın 100 Kitabı” isimli listesi sansasyonel yaratıp ortalığı kasıp kavurana dek. Ben de elbette listeyi merak edip neler varmış ve çevirisi olanlar nelerdir deyip baktım. İstasyon On Bir; yakın zamanda evrensel bir Corona salgını geçirdiğimiz için konu dikkatimi çekti. Distopik bir roman sanıp, “post-apokaliptik romanla karşılaşmak hoşuma gitti açıkçası. Türün kıyamet sonrası yaşam olduğumu belirteyim kısaca.
İstasyon On Bir, altı kişinin hayatlarının kesişmesini anlatıyor yazar; Tanınan aktör Arthur Leander; son anda grip konusunda uyarılan Jeevan; Arthur’un ilk eşi Miranda; Arthur’un en eski dostu Clark; Seyyar Senfoni’deki bir oyuncu olan Kirsten ve kendi kendini peygamber ilan eden esrarengiz kişi olarak tanımlayabiliriz sanırım.
Domuz Gribi’nin bir türü olan Gürcistan Gribi, romanda verilen paye oldukça büyük. Bu grip, griplere göre kuluçka evresi kısa, bulaşıcılığı yüksek ve ölüm oranı korkutucu boyutta olan bir virüs. Çok kısa zamanda okuduğumuz kadarıyla dünya nüfusunun %90’nını öldürmüş. Hal böyle olunca; ulaşım, internet ağları, hava-deniz ve kara yollarının durması ve romanda bu gündelik hayat ritüellerinin hepsinin sadece güzel bir anı olarak anlatıldığı kısımlar, kalbimi kırmadı desem yalan olur. Gripten sonra, “Seyyar Senfoni” diye anılan, gezici müzisyen ve oyunculardan oluşan bir ekip kasabaları geziyor. Daha sonra, kitabın seyrini değiştiren ve gripten önceki dönemdeki Arthur Leander’i geçişini anlatmaya başlıyor. Arthur’un küçük bir kasabada ortalama biriyken ünlü bir Hollywood aktörlük serüvenini okuyoruz. İlginç bir roman olduğunu söyleyeyim; dağınık anlatım biraz yoruyor açıkçası ve her ne kadar sevsem de, bu hikayede benimseyemedim. Dediğim gibi, NWY listesinde görmesem alıp okumazdım. Kitabı sevip sevmemek arasında halen kararsız olduğumu söylemek lazım. Karar sizin elbette. İyi okumalar.
·
120 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.