İnsanın küçüklüğünde yaşadıkları, özellikle de ailesinden gördükleri, hayatı boyunca peşini bırakmıyor. Çocukken maruz kaldığımız şeyler, büyüyünce bile davranışlarımızda, düşüncelerimizde bir şekilde kendini belli ediyor. Franz Kafka’nın Babaya Mektup adlı eseri de tam olarak bunu anlatıyor.
Hani derler ya, “Çocukluk geçmiyor aslında, sadece büyüyoruz.” Kafka’nın satırlarında da bu çok net hissediliyor. O, yıllar sonra bile babasının gölgesinden çıkamamış bir çocuk gibi konuşuyor. Mektubunda sanki “Ben neden böyle oldum biliyor musun baba?” demek istiyor.
Bu yüzden Babaya Mektup, sadece Kafka’nın hikayesi değil; aslında hepimizin çocukluğuna, aileyle olan o karmaşık bağlara dokunan bir yüzleşme hikayesi. Çünkü ne kadar büyürsek büyüyelim, içimizdeki o küçük çocuk bazen hâlâ konuşmak istiyor.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.