Merhabalar ben geldim, UÖTD serisinin 2.kitabından bahsedeceğim. İlk kitabın yorumunu okumadıysanız önce onu okumanızı tavsiye ederim çünkü biraz ona ekleyerek gideceğim bu yorumda.
Yazın tarzının bana farklı geldiğini, bu yüzden ilk kitabı okurken biraz zorlandığımdan bahsetmiştim. İkinci kitapta böyle bir sorunum yoktu çünkü tarzı benimsemiş, evrene sağdan soldan dahil olmayı başarmıştım. İlk kitabın o cıvıl cıvıl enerjisi okuduğum şok edici sonla baltalanmıştı ve UÖTD serisi birden beni hüngür hüngür ağlatan bir seriye dönüştü. Olaylar öyle bir tepetaklak oldu ki; kim haklı, kim haksız, kim suçlu, kim suçsuz anlayamaz oldum. Okurken karakterler kafamda sürekli mahkemeye çıktı. Ölçtüm, biçtim, tarttım. Birinin ağzından dinlediğimde öbürü suçlu oldu, öbürünün ağzından dinlediğimde diğeri haksız… Kimseye net bir hüküm giydiremedim. Ağladıkça ağladım bende. Bahar’a üzüldüm, sonra kızdım, sonra tekrar üzüldüm. Ozan’a kahroldum sonra beni sinir küpüne çevirdi, sonra sarılıp ağlaştık. Oktay’a bile üzüldüm ben bu kitapta… Spoiler olmaması için detaya giremiyorum
Bu kitabın şüphesiz beni en rahatlatan kısmı Bahar’ın zor da olsa yavaş yavaş kendini buluşu oldu. Mavi saçları ve bacağında Narin’le bir açıdan aynı diğer açıdan bambaşka bir Bahar vardı karşımızda. Lale’yle aralarının düzelişi beni sevindirirken arkadaşım dediği diğerlerinin ona karşı tutumuna çok kızdım. Yargısız infaz yapan biri varsa onlardı bana göre. Öte yandan Ozan; yanında sürekli Bahar varmış gibi yaşayan Ozan… “Ben bunu hakketmedim.” deyişleri kahretti beni ama bir yandan da “Neden?” diye sormak istiyorum ona. O kadar çok sormak istiyorum ki ama sorsam cevabını o da veremez.
Sonlara doğru yazarım uzanıp gözlerimi kurulamış olsa ve yüzüme bir gülücük kondursa bile kesinlikle seride en üzülerek okuduğum kitap oldu
Koşa koşa 3.kitabı aldım elime ve derin bir oh çektim. 2.kitabın yorumu bu kadar olsun. 3.kitabın yorumunda görüşmek üzere.
Bahsedeceklerim bu kadardı, sevgilerimle
·
109 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.