İlk sayfadan itibaren farklı bir dünyaya adım attım. Meftun, sadece bir askeri hikâye değil, disiplinin, görev bilincinin ve duyguların aynı bedende nasıl taşınabileceğini anlatan bir roman. Cemre Laçin’i okurken bir karakteri değil, gerçek bir insanı izliyormuşum gibi hissettim. Soğukkanlı, kararlı ama bir o kadar da derin bir kalbi var.
İlknur Cemre Uslu’nun dili sade ama sahnelerin duygusal ağırlığı çok güçlü. Özellikle operasyon anlarında bile karakterlerin iç sesi o kadar iyi yansıtılmış ki, o koşuşturmanın içinde bile kalbin atışını hissediyorsun. En çok da Cemre’nin “sert” yanının altındaki o sessiz kırılganlığı sevdim.
Okurken sürekli “güçlü olmak” kavramı üzerine düşündüm. Çünkü bu kitapta güç, sadece savaşmak ya da dayanmak değil; bazen susmak, bazen de duygularını gizleyebilmek anlamına geliyor. O yüzden son sayfayı kapattığımda aklımda tek bir cümle kaldı: “Bazen en sessiz insanlar en büyük savaşların içindedir.”
Meftun, bana göre askeri bir hikâyeden çok daha fazlasıydı. Gerçekçi, duygusal ve yer yer yüreğini sıkıştıran bir roman. Hem bir görev hikayesi, hem de bir insanın kendiyle mücadelesi.
Siz bu tarz hikâyeleri okumayı sever misiniz?
·
97 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.