Bende derin izler bırakan ve bitmesin diye tane tane okuduğum o kitap. Üstad Necip Fazıl’ın şiirsel kalemiyle kalplere işleyen bir anlatım. Can peygamberimiz anca böyle güzel anlatılabilirdi. Müthiş bir edep ve saygı çerçevesinde kaleme alınmış bu eseri okurken; oturup kalkışınıza, giydiğiniz kıyafetten tutun da okumak için seçtiğiniz mekana bile ayrı özen gösterme gereği hissediyorsunuz. Bu sene okuduğum ikinci siyer tadında kitap oldu. Öncesinde Bülbülün Kırk Şarkısı’nı iyi ki okumuşum. Olayları zihnimde mukayese etmemde çok etkisi oldu.
Belli ki Necip Fazıl bu kitapla her seviyeden insana hitap etmek istemiş, daha önce hiç siyer okumayanın da, okuyup kendini geliştirmek isteyenin de bu eseri kolaylıkla anlayabileceği bir yalınlıkla kaleme almış. Ben çok ama çok sevdim. Henüz okumayan varsa mutlaka okumalı. Zira O’nu iyi tanımayan nasıl O’nun izinden gidebilir?
Okurken çoğu kez göz yaşlarımı tutamadım. O dönemi, sahabenin O’na olan sevgisini derinden hissettim. Biz seni görmeden sevdik Ya Resulallah.
Not: Necip Fazıl kitapta peygamberimizden asla ismiyle bahsetmedi. Kur’an’da dâhi peygamberimize ismiyle hiç seslenilmemişken benim ne haddime diyor. O yüzden hep isminin baş harfini kullanmış. Nasıl bir incelik, nasıl bir edep!
“İnsanlardan bana en yakın olanı bana en çok salat getirenidir.” (Hadis-i Şerif)
Öyleyse hep birlikte: Allahümme salli alâ Seyyidinâ Muhammedin ve alâ âlihî ve sahbihî ve bârik ve sellim.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.