Okumadan önce araştırma yaparken gördüm ki; Osamu Dazai'nin "İnsanlığımı Yitirirken" romanı Japon edebiyatının en köklü, en derin, klasik ve otobiyografik eserlerinden birisi.
Oba Yozo'nun yaşam hikayesini okuyoruz eserde. Anlatı günlük defterlerinden oluşuyor ve toplumla bağ kurmakta, diğer insanları anlamakta zorlanan, bu yüzden de sürekli "Soytarılık" maskesi takan, hayatını, çöküşünü ve intihar eğilimlerini anlatıyor.
Bu roman sevgili dostlar; yazarın kendi yaşamından (özellikle alkol/ilaç bağımlılığından ve intihar girişimlerinden.) derin izler taşıyor.
Tematik Analiz
"İnsanlara neyi, nasıl söylemem gerektiğini bilmiyorum. Ve bu noktada aklıma soytarılık yapmak geliyor. Bu benim insanlara son yaklaşma çabam."
Yozo'nun insanları anlayamaması, onlarla iletişim kurmakta zorlanması onu sürekli olarak "soytarılık" yapmaya iter. Dazai bu soytarılığı, bir hayatta kalma mekanizması, bir maske olarak sunar. Manga türünde yer alan çizimlerinde bu maske, bazen komik bazen de ürkütücü bir palyaço figürü olarak karşımıza çıkıyor.
Yozo, hayatı boyunca "toplum" denilen kavramdan korkuyor ve kendisini toplumun dışında kalmış hissediyor. İnsanların bencilliği, kandırmacaları ve karmaşık ilişkileri onu dehşete düşürüyor. Eser, toplumsal normlara uyamayan bir bireyin duygusal ve bilişsel yıkımını işliyor.
Yozo'nun hayatı, varlıklı bir aileden gelmesine rağmen, siyasi örgütlere katılım, alkol, uyuşturucu ve intihar girişimleriyle dolu bir çöküş serüveni. Mangasında bu psikolojik çöküş, keskin ve rahatsız edici görsellerle aktarılıyor.
Eserde yabancılaşmayı aktaran en etkili cümleler;
"Yemek yemezsek ölürüz düşüncesi benim kulağıma bir tehdit gibi gelmezdi. Yine de bu batıl inanç (şimdi bile onu bu şekliyle düşünmeden edemiyorum) bana hep tuhaf bir korku verirdi. İnsan yemek yemezse ölürdü, o yüzden de çalışırdı. Hiçbir şey bana bundan daha akıl ermez, anlaşılmaz veya tehditkâr gelmemişti."
"Toplum. Bu kavramı az da olsa kavrayabilmeye başladığımı hissediyorum. Bu, bir bireyle diğeri arasında, spesifik bir anda gerçekleşen bir mücadeleydi ve tek yapman gereken o anda kazanmaktı."
"Görünürde her zaman gülümsüyor olsam da içeride çaresiz bir mücadeleyle debeleniyordum, bir ipte yürüyordum, ter içindeyim, onları eğlendirdikçe felaket ihtimali her an yaklaşıyordu."
"Zayıf insanlar mutluluktan bile korkar. İplikle bile yaralanırlar. Bazen mutluluk da insanları yaralayabilir. Yaralanmadan önce çabucak o hâlden sıyrılmak için her zamanki şaklabanlık perdemi açmıştım."
Eserde umutsuzluk ve nihilizmi yansıtan en etkili cümleler;
"Başkaları tarafından çok sevildim ama görünüşe göre onları sevme yeteneği bende yoktu. Ya da, insanlar âleminde 'sevgi' denen şeyin olup olmadığından bile şüphe ettiğimi söyleyebilirim."
"Artık ne mutlu ne mutsuzum. Her şey geçip gidiyor. Bu zamana kadar yaşadığım, soğuk bir cehennemi andıran sözde 'insan' dünyasında tek gerçek şey bu."
Dazai'nin eserinin kalbine inmek isteyenler öncelikle romanın kendisini okumalıdır.
Mangasını okumak isteyenler özellikle de Junji Ito'nun hayranları, Yozo'nun ruhsal çöküşünün görsel olarak ne kadar dehşet verici olabileceğini görmek isteyenler için güçlü, etkileyici ve unutulmaz bir okuma deneyimi sunuyor. Kitap, okuyucuyu acı, toplum, sorgulama ve yabancılaşma gibi yoğun dinamiklerle baş başa bırakıyor.
·
266 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.