Bir çocuğun gözlerinden dünyanın bütün acılarını seyrediyoruz bu romanda.
Yoksulluğun sesi kısık, sevgisizliğin kokusu ağır… ama insan kalbinin sönmeyen bir ışığı var hâlâ.
Momo, kimseye ait olmayan bir çocuk; ama en çok sevgiyi o biliyor.
Madam Rosa, yaşlı bir kadın; ama anneliği kimse onun kadar yaşamamış.
Bu ikisi, dünyanın bütün yoksunluklarına rağmen birbirine tutunan iki kalp.
·
654 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.