Senelerden beri hiç kimseye bir tek kelime
söylemedim. Halbuki konuşmaya ne kadar muhtacım.
Her şeyi içinde boğmaya mecbur olmak, diri diri mezara kapanmaktan
başka nedir? Niçin seninle bir pencere kenarında oturup konuşamıyoruz?
Niçin rüzgârlı sonbahar akşamlarında, sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinleyemiyoruz?