Bu ayki okuma yolculuğumun son durağını da geride bıraktım. Doğrusu, kitap beni ilk sayfalarından itibaren tam olarak içine alamadı; dili ve kurgusu bana fazlasıyla gençlik romanlarını anımsattı. Ancak buna rağmen, teknik olarak kendimi geliştirmek ve farklı anlatım biçimlerini gözlemlemek adına okumayı sürdürdüm.
Roman, yüzeyde sade görünse de aslında hüzünlü bir varoluş hikâyesi anlatıyor. Olay örgüsünden çok atmosferiyle ilerleyen, durağan ama duygusal bir metin. Hikâye, dini bir tarikat olan Mennoite köyünde geçiyor; karanlık, içine kapanmış bir dünyanın resmini çiziyor. Köydeki insanlar adeta ölüme hazırlanmış gibiler. Acılarına teslim olmuş, umut etmeyi unutmuş bir topluluk. Bu kasvetli ortamda Nomi, annesi ve ablası hariç herkes gibi kaderine boyun eğiyor. Fakat annesi ve ablasının gidişinden sonra babasıyla baş başa kalan Nomi’nin sessiz çırpınışlarına tanık oluyoruz.
Her ne kadar kitap benim edebi zevkime hitap etmese de, farklı yaşam biçimlerini, inançların insan ruhu üzerindeki etkisini ve kapalı toplumların içsel yalnızlığını merak eden okurlar için ilginç bir deneyim olabilir.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.