Rüzgar Yükseliyor, Yaşamaya Çabalamalı..
Etkileyen bir kitap oldu benim için, ne zaman görsem içim burkulacak. İhtiyar ve Lipa'yla çok fazla empati kurdum, en çok da ihtiyarla. Sanki önceki hayatımda o acıyı, yorgunluğu, ezilmişliği ve yalnızlığı yaşamış gibiyim de bunları okuyunca duygularımı anımsamış gibiyim. O kapının önünde kürkümü giyip yakasını kaldırdıktan sonra önünü sıkıca kapatarak oturuyorum, belli ki bir şey bekliyorum ama neyi beklediğimi bilmiyorum. İstasyon yolunda oturmuşum; önümden insanlar geliyor, geçiyor. Kafamın içinden insanlar geliyor, insanlar geçiyor.
Böyle görkemli bir hayat yaşayan onurlu insanların sonlarının bu şekilde olmasını kabullenmiyorum. Arsızın haklı olduğu düzenden nefret ediyorum. İnsana sırf insan olduğu icin bile verilmesi gereken saygının esirgenmesini kabullenmiyorum. Kötülerin, utanmaz insanların kazanmasını kabullenmiyorum, kabullenmeyeceğim.
Çehov'u neden sevdiğimi unutmuştum, bu 50 sayfalık kitapla hatırlamış oldum.
Hissederek okuyun. 8/10.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.