Bu kitabı boğazımda kocaman bir yumruyla okudum.
Georgi Gospodinov’un da dediği gibi bu kitabın başkahramanı, babası, bu kitapta ölüyor,
hem de daha kitabın ortasında.
Okuyacağınız şey de onun ölmesi değil zaten. Ölümünden önce hastalık süresi boyunca çektiği acılar, ona yardım etmek isteyip de edemeyen sevdikleri ve maalesef kaçınılmaz son, ölümünden sonra hissedilenler…
Eğer yakın zamanlarda çok sevdiğiniz birini bir hastalık süreci sonunda kaybettiyseniz ve içinizde dile dökemediğiniz birçok şey varsa Gospodinov işte tam da bunları anlatıyor.
Okurken hep bir yanım cız etti, çoğu yerinde gözlerim doldu, ağlamak istedim ama etrafımda insanlar olduğu için ağlayamadım ve neden yalnızken okumadım ki diye kızdım kendime.
Hislere tercüman olan, çok akıcı bir kitaptı. Kültürel olarak da birçok benzer yanımız vardı. Sanırım kitabı bu kadar içselleştirmemin sebeplerinden biri de bu oldu.
Bu kitabı okurken hiç keyifli vakit geçirmeyeceksiniz de diyemem çünkü yazar aralara hep babasıyla ilgili ya da babasından duyduğu komik anıları da eklemişti.
Kesinlikle önereceğim kitaplardan biri oldu.
·
109 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.