Pamuk Çuvalı Üzerine
Bazı kitaplar sessizce gelir, gürültü yapmadan insanın içine yerleşir. Pamuk Çuvalı da tam olarak öyle bir kitap. Ne iddialı ne gösterişli. Ama her satırıyla okuru kendine ayna tutmaya çağırıyor.
Yazarın kalemi içten ve derin. Cümleler duyguları fark ettirmeye yazılmış gibi. İnsan ruhunun katmanlarını kazarken ne ağırlaşıyor ne de çok şiirselleşiyor; aksine, okuru şefkatli bir sesle sanki bir yürüyüşe çıkarmış gibi.
Bir psikolog kadar gözlemci, bir şair kadar duygulu, bir dost kadar içten bir dil…
Kitap boyunca karşımıza çıkan karakterler düşüyor, kırılıyor, bazen susuyor ama asla umudunu kaybetmiyor. Yazar onları yargılamıyor; yalnızca anlamaya çalışıyor.
Okurken sık sık kendime şu cümleyi hatırlattım:
“Her durumda değerlisin. Düşebilirsin, kalkabilirsin ve tekrar düşebilirsin.”
Bir başka sayfada ise şöyle diyordu:
“Ağacı yerinden etmeyen insanlar yetiştirmeliyiz" Bu ifadeyle Filistin halkının yaşadıklarını öyle güzel ifade ediyor ki. Sade ve vurucu.
Pamuk Çuvalı sadece öykülerden oluşan bir kitap değil; kendini anlamaya, affetmeye, hatıralarla barışmaya ve insan olmanın tüm hâllerini kabullenmeye dair bir iç yolculuk.
Okuduktan sonra diliniz susup içinizdeki ses “ben de böyle hissediyorum” diyor.
Sessiz ama yankısı uzun süren bir kitap.
··
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.