Her sabah yeniden uyanıyoruz. Güneş yeniden doğuyor, hayat yeniden başlıyor, çiçekler yeniden açıyor. İçimizdeki olumlu ya da olumsuz duygular yeniden canlanıyor. Her gün aynı duyguları tekrarlıyoruz ta ki onların yaşam süreleri bitene kadar.
Bazı duygular daha çabuk ölüyor bazıları da yediveren gibi sürekli taze kalıyor ve bizimle bir bütünmüş gibi her gece birlikte uyuyup her sabah birlikte uyanıyoruz. Bazen onların içimizde olmamasını dileyerek dualara sığınıyoruz bazen de onlarla yaşamamız gerektiğinin farkına varmak için kendimizi sarsıyoruz. Reddettiğiniz duygularımız reddettiğimiz ölçüde zararla dönüyordu bize.
Kabullendiğimiz zaman yok olmuyorlardı ama dayanılması daha kolay hale geliyordu.
Bütün duygular bizim değil miydi zaten? Neden iyilerini seçip kötü diye adlandırdığımız olumsuz duygularımıza sahip çıkamıyorduk?
Bu, bir bitkinin çiçek açtığında onu sevmemiz, çiçeğini döktüğünde ise ona sırtımızı dönmemiz anlamına gelmiyor muydu? Sahi biz bu kadar acımasız mıydık kendimize karşı?
Yazarımız bize duygularımıza sahip çıkmamız gerektiğini öğretiyor. Kendimizle savaştığımız zaman kazanan kadar kaybedenin de kendimiz olduğunu anlatıyor. Ama kabullendiğimizde kendimize olan saygımızın arttığını görüyoruz.
··
66 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
