Rahat okunan, insanı yormayan ancak sıradan bir polisiye eser olmanın ötesine geçemeyecek bir kitaptı benim için. Evet, makul ve tahmin edilebilir bir kurgusu, otoriteye, adalete ve toplumsal sistemin genel işleyişine yönelik yerinde tespitleri, çoğunlukla akıcı bir dili var ama edebi kaygılardan çok televizyon dizisi olsun diye yazılmış bir eserdi sanki--ki Netflix bu işe el atmış bile.
Kitaba dair en hoş ayrıntı "göz" metaforuydu. Gerçekleri görmek ile görmezden gelmenin dahası hasır altı etmenin yarattığı ikilemler ve gerilimler üzerine örülmüştü hikaye. Gördüklerini başkaları üzerinde otorite/güç kurmak adına kullananlara, öteki'nin göz'ünü hep üzerinde hissedenlere, gerçekleri gördüğü halde susanlara ve gözleri yürekleriyle perdelenenlere musallat olmuş derin karanlığın aydınlığa kavuşma süreciydi okuduklarımız. Nihayetinde büyü bozuldu, gerçekleri gördük biz okuyucular da herkes gibi..
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.