Güzel ama sanki birşeyler eksik
Selammm, bu inceleme benim yapmış olduğum ilk kitap incelemesi olacak. Kitap hakkında genel görüşlerimden bahsettikten sonra spoi vereceğim kısma geçeceğim. Uyarı vereceğim merak etmeyin.
O zaman başlayalım. (İncelemeyi 2. Kitabı da okuduktan sonra yazıyorum bu arada)
Öncelikle bu kitaba dair büyük bir hevesim vardı ve uzun süredir almak istiyordum. Yazarı 
D. N. Archeron
Çok severek takip ediyordum ama kitap maalesef beklentimi tam olarak karşılayamadı. Ancak "çok kötü, sakın okuyarak zaman kaybetmeyin." diyebileceğim türden bir kitap da değil. İyi yönünden bahsedecek olursam; Yazarın (özellikle basılmış ilk kitabına göre) yazım dili gerçekten güzeldi. Betimlemeleri de bir o kadar hoştu. Olayları, yaşananları kafamda canlandırabildim. Ayrıca bazı zamanlarda karakterlerle empati kurabildim. Eira'nın o "hiçbir yere ait hissedememe" duygusunu ben de çok sık yaşayan biri olduğumdan bu durum beni çok etkilemişti. (2. Kitapta bu duygu daha da net hissettiriyor.) Ama her güzelliğin içinde bir kötü yan olduğundan bu kitabın sevmediğim yönlerine de değinmezsem olmazdı. Kitapta en çok canımı sıkan şey, Akıcı olmamasıydı. Evet, yazım dili güzeldi ama Eira o kadar çok düşünüyordu ki bir müdetten sonra biri beni boğuyormuş hissine kapıldım. Eira, neden bu kadar felsefik düşüncelere sahipsin? Anlıyorum farklı bir dünyaya düşmüşsün, hayatın çok zor ve stresli bir dönemindesin ama bu havada ki bulutun bile neden orada durduğunu sorgulaman gerektiği anlamına mı geliyor? (Ve bu durum 2. Kitapta da devam etti. Çok zorlandım okurken.) Ayrıca ilk başlarda bizim fey üçlüsünün Eira'ya çok çabuk güvendiklerini düşünüyorum. Yazar bu duruma bir video da açıklık getirmişti sanırım ama yine de bana pek geçerli nedenler gibi gelmedi. Hadi Marlo dindar diyelim, diğer 2'linin Eira'ya neredeyse tüm hayat hikayelerini anlatacak kadar güvenmeleri gerçekten inandırıcı değildi. Belki "Zaten kendi dünyasına dönecek, birdaha görmeyeceğiz. Sorun olmaz." Diye düşünmüşlerdir ama bilemiyorum.
(Bundan sonrası Spoiler!)
Ya bana ne Nos ile Eira'nın aşkı ne de Nos geçmedi hiç bağlanamadım.. (Gerçi Nos'un öleceğine dair yediğim spoiden kaynaklı da olabilir ama) Yani o kuleden Marlo çıkmasaydı eğer zırıl zırıl ağlardım belki ama Nos çıkmayınca hiçbir duygu hissetmedim. Başka bahsedeceğim bir diğer konu da şu "Datura" olayı. Eira biraz ana karakter zırhını kullandı gibi. Küçücük hançerle nasıl o korkunç yaratığı ikiye ayırdın Eira? Asker bile öldüremedi yani. Ayrıca bu kadar korkulan bir yaratığın daha yeni hançer tutmayı öğrenen bir kız tarafından öldürülmesi biraz... Eh işte. Yine de Taverna sahnesi gibi birkaç eğlenceli sahneyi okurken de keyif almadım değil.
Uzun lafın kısası, Ben biraz düşünceye ve duygulara dayalı bir fantastik okumak istiyorum diyorsanız bir şans verebilirsiniz.
D. N. Archeron
Çok severek takip ediyordum ama kitap maalesef beklentimi tam olarak karşılayamadı. Ancak "çok kötü, sakın okuyarak zaman kaybetmeyin." diyebileceğim türden bir kitap da değil. İyi yönünden bahsedecek olursam; Yazarın (özellikle basılmış ilk kitabına göre) yazım dili gerçekten güzeldi. Betimlemeleri de bir o kadar hoştu. Olayları, yaşananları kafamda canlandırabildim. Ayrıca bazı zamanlarda karakterlerle empati kurabildim. Eira'nın o "hiçbir yere ait hissedememe" duygusunu ben de çok sık yaşayan biri olduğumdan bu durum beni çok etkilemişti. (2. Kitapta bu duygu daha da net hissettiriyor.) Ama her güzelliğin içinde bir kötü yan olduğundan bu kitabın sevmediğim yönlerine de değinmezsem olmazdı. Kitapta en çok canımı sıkan şey, Akıcı olmamasıydı. Evet, yazım dili güzeldi ama Eira o kadar çok düşünüyordu ki bir müdetten sonra biri beni boğuyormuş hissine kapıldım. Eira, neden bu kadar felsefik düşüncelere sahipsin? Anlıyorum farklı bir dünyaya düşmüşsün, hayatın çok zor ve stresli bir dönemindesin ama bu havada ki bulutun bile neden orada durduğunu sorgulaman gerektiği anlamına mı geliyor? (Ve bu durum 2. Kitapta da devam etti. Çok zorlandım okurken.) Ayrıca ilk başlarda bizim fey üçlüsünün Eira'ya çok çabuk güvendiklerini düşünüyorum. Yazar bu duruma bir video da açıklık getirmişti sanırım ama yine de bana pek geçerli nedenler gibi gelmedi. Hadi Marlo dindar diyelim, diğer 2'linin Eira'ya neredeyse tüm hayat hikayelerini anlatacak kadar güvenmeleri gerçekten inandırıcı değildi. Belki "Zaten kendi dünyasına dönecek, birdaha görmeyeceğiz. Sorun olmaz." Diye düşünmüşlerdir ama bilemiyorum.
(Bundan sonrası Spoiler!)
Ya bana ne Nos ile Eira'nın aşkı ne de Nos geçmedi hiç bağlanamadım.. (Gerçi Nos'un öleceğine dair yediğim spoiden kaynaklı da olabilir ama) Yani o kuleden Marlo çıkmasaydı eğer zırıl zırıl ağlardım belki ama Nos çıkmayınca hiçbir duygu hissetmedim. Başka bahsedeceğim bir diğer konu da şu "Datura" olayı. Eira biraz ana karakter zırhını kullandı gibi. Küçücük hançerle nasıl o korkunç yaratığı ikiye ayırdın Eira? Asker bile öldüremedi yani. Ayrıca bu kadar korkulan bir yaratığın daha yeni hançer tutmayı öğrenen bir kız tarafından öldürülmesi biraz... Eh işte. Yine de Taverna sahnesi gibi birkaç eğlenceli sahneyi okurken de keyif almadım değil.
Uzun lafın kısası, Ben biraz düşünceye ve duygulara dayalı bir fantastik okumak istiyorum diyorsanız bir şans verebilirsiniz.·
100 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.