2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Munzur’un kıyısında küçük bir ev kurduk,
Duvarları su sesiyle örülmüş,
Pencerelerinden dağlar bakıyor içeri,
Ve biz hâlâ birbirimize bakıyoruz sessizce.
Gölgelerimiz yanımızda yürür,
Bazen geceyi, bazen acıyı taşır.
Ama bil ki sevgilim,
Gölgelerin içinde bile filizleniyor umut.
Toprak kokusunda gizlenmiş hatıralar,
Her rüzgârda senin adını fısıldıyor.
Kalbimiz bir dağ çiçeği gibi,
Kayalıklarda bile açmayı biliyor.
Munzur şahit olsun:
Biz ne olursa olsun
Birbirimizin evi,
Birbirimizin ışığı olduk.