Nabokov bu romanda zekâyla deliliğin birbirine nasıl karışabileceğini ustalıkla anlatıyor, ama bazen bu ustalık okurla duygusal bir mesafe yaratıyor. Lujin’in dünyası o kadar zihinsel, o kadar soyut ki, insan ona hem acıyor hem de tam olarak yaklaşamıyor. Nabokov’un dili kusursuz biçimde işlenmiş, ama o kusursuzluk yer yer soğuk bir zarafet gibi duruyor.
Yine de, Lujin’in satranca sığınışı, toplumla baş edememesi ve sonunda o “oyunun” içinde kayboluşu insanın içini derinden burkuyor. Roman bitince bir sessizlik kalıyor insanda.
Kısacası: Lujin Savunması hem büyüleyici hem de rahatsız edici bir roman. Nabokov’un diline hayran kalırken, Lujin’in yalnızlığı insanı biraz da kendi sessiz tarafıyla yüzleştiriyor.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.