Boşnak-alman asıllı Sasa Stanisic adlı yazarın kaleme aldığı, ismi kadar içerinin de ilginç olduğu bi eser. İlginç diyorum çünkü okuduğum en uzun isimli kitaptı.
Kitap toplamda 12 kısa bölümden oluşuyor fakat kısa dediğime bakmayın çünkü okuduğunuz her cümlede ‘acaba burda ne demek istedi’ diyorsunuz.
Her bölümde büyüleyici bir atmosfer yakalıyorsunuz. Bir yandan da yoğun ve katmanlı bir anlatımı olduğu için okurken biraz zorlanıyorsunuz. Bu yüzden kitabın incelemesini yapıp yapmamak arasında kaldım.
Kitabın içeriğinden bahsedecek olursak, yazarın biyografisine göz attığımızda Boşnak bir annenin ve Sırp bir babanın oğlu olarak Bosna-Hersek’te dünyaya geldi ve Bosna savaşı sebebiyle ailesiyle birlikte kaçarak Almanya’ya kaçtı. Şimdi burdan ilerleyecek olursak yazarın biyografisini referans aldığımızda kitapta göçmenlik, aidiyet duygusu, yabancı olma duygusu gözümüze çarpıyor. Özellikle bazı bölümlerde bu duyguyu çok net hissediyorsunuz.
Kitap hem duygusal hem de düşünsel olarak okuyucuyu içine çekiyor. Dili ve anlatımı bakımından da okuyucuyu kafa yormaya yönlendiriyor. Her bölümde sunulan seçeneklerde ‘şöyle olsaydı nasıl olurdu’ sorusuyla siz de kendinizi içinde buluyorsunuz.
Kimi zaman da okuyucu için yoğun ve düşündürücü olabiliyor. Göçmenlik- kimlik sorunu, yerel ve evrensel boyutta yorucu olabiliyor. Yine bölümler arasındaki karakter farlılıkları; toplum meselelerinin farklı ritüel, sembol ve metaforlarla ifade edilmesi okuru zorlayan unsurlar bulundurması kitabı sıkıcılaştırabilir.
Kitabın benim için eğlenceli fakat bazı okurlara göre zayıf yönü olabilir; hikaye anlatıcısının sürekli değişiyor olması. Bence hikayeyi daha diri ve okunabilir kılıyor fakat kimi okurlar hoşlanmayabilir çünkü metinler hem bireylersel bazen de kolektif bir dille ilerliyor. Anlatıcı bazen bir göçmen bazen yazarın ta kendisi bazen de bir bakıyorsunuz siz olmuşsunuz.
Kısaca, hayat bir deneme kabini olsaydı acaba nasıl olurdu? ‘ sorusunu kendinize sormadan edemiyorsunuz.
Peki sizce nasıl olurdu?
Keyifli okumalar dilerim
Dul Kadın Su Kabını Ağzı Öne Gelecek Şekilde Mezarın Üstüne Bırakıyorsa, Bilin Ki İlgi İstiyordurSasa Stanisic · İletişim Yayınları · 2025123 okunma
·
592 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İncelemeni okurken bir an kitabın içinde mi, metnin içinde mi kayboldum emin olamadım. Sasa Stanisic çok katmanlı yazmış ama sen de anlatırken adeta postmodern bir eleştiri labirenti kurmuşsun 😄
Göçmenlik teması bir yana, cümleler arası geçişler bile sınır kapısından geçer gibi — pasaportu hazırlamadan okumak zor!
Yine de bu kadar derinlikli bir çözümleme, kitabı okuyanla okumayanı aynı masada düşündürür, o açıdan alkışı hak ediyor 👏
