Esrarı Cinayet
Bütün romanlar türü ne olursa olsun yazıldıkları dönemin izlerini taşır. İster aşk ister polisiye ister tarihi, isterse de bilim-kurgu olsun. Yazar bu eserlerini kaleme alırken dönemindeki sorunlarla, gelişmelerle ve o zamanın insanlarıyla beslenmiş ve yoğrulmuştur. Eserlerinde döneminden izler bulunmaması bu sebeple mümkün değildir. Tarihi roman okumanın en keyifli yönlendiren birisi de budur benim için, geçmişten izler taşıması, o zamanların hayatını gözlerimizin önüne getirmesi. İşte Ahmet Mithat Efendi’de Esrarı Cinayet romanında temelde bir polisiye hikaye aktardıysa da döneminden yoğun izler içermektedir ve döneminin insanlarının hayatlarından birer parça sunmaktadır.
Kitabımız 1800’lü yılların İstanbul’unda Öreke Taşı adı verilen kayalıklarda üç ölünün bulunmasıyla başlar. Bu üç ölüden birinin Müslüman bir genç kız, diğer ikisinin ise Rum olmasından kaynaklı bu dava hem toplumun hem de gazetelerin dikkatini çeker. Kitabımızın ana kahramanı Dedektif Osman Sabri Bey, bu davayı çözmek için tüm yeteneklerini kullanmaktan geri kalmaz. Lakin bu cinayetten kısa bir süre sonra Halil Suri adında zengin bir adamın intiharı da dikkatleri üzerinde çeker. Dedektif Osman Sabri Bey bu iki olayın birbiriyle bağlantılı olmasından şüphelenir ve davayı derinleştirmeye çalışırken birtakım bürokratik engellemelere maruz kalır. Tüm bu engelleme çalışmaları Osman Sabri Bey gibi dürüst ve çalışkan bir dedektifi durdurmak yerine daha da kamçılar ve bu suç ağını meydana çıkarmak için elinde geleni yapar.
Bu kitap belki de edebiyatımızın ilk polisiye romanlarımızdan birisi olmasına rağmen oldukça başarılı bir şekilde kurgulanmış ancak yazarın olayların akışına çok fazla müdahale ederek kendi bilgi ve yorumunu katması okuma keyfini azaltıcı bir etkiye sebep olmuş. Onun dışında karakterlerin net bir şekilde iyi ve kötü olarak ayrılması, karakterlerin yüzeysel ve yapay kalmasına sebep olmuş. Genel olarak okuması keyifli, merak duygusunun yüksek olduğu bir kitap olmasına rağmen bu sebeplerden dolayı yer yer devam etmede zorlandığımı söyleyebilirim.
Kitaptan sevdiğim alıntılar;
“İnsan değil mi efendim, elbette elemi de olur kederi de.”
“Hele her istediğini yapabileceği bir adama karşın pek cüretli görünen bazı kimseler, öyle her istediklerini yapamayacakları bir adam gördükleri zaman ne kadar mütevazi olurlar!”
“İnsanlardan bazılarını ilk karşılaşmada sevmek ve bazılarından hoşlanmamak insanın yapısında vardır.”
·
160 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.