Sayısız inceleme girilmiş bir anı-roman. Benim de diğer okuyuculardan fazla söyleyecek sözüm yok.
Evet yakın zamanda kayıp yaşamış bir insanın sırtını sıvazlayan kelimeler ve cümlelerle dolu. Kaybı yaşadığın andaki kendi içine bakış, sonrasındaki hüzün ve anlamlandırma belki de hiç anlamlandıramama..
Tam olarak o hüznü nasıl ifade edeceğimi bilemediğim nokta da işte bu cümle ve his dediğim şeyler.. Çünkü ben de dokuz ay önce babamı kaybettim. O kadar zordu ki anlatmak ilk başlarda.. Ki hala zor.
Yazarın ölümle ilgili yazdığı şu cümle beni çok etkiledi:
“Ölüm bir dil meselesidir aynı zamanda. “Öldü” kelimesi kısa ve vurucudur. Son nefesin “d”si ve feryat dolu o son “ü” hayatın alfabesindeki son harflerdir. Son seslinin üzerine düşen vurgu, ki o artık sesli bile değildir, son çiviyi çakar ve umuda yer bırakmaz.”
İşte bu. Düşündüm ben hep “kaybettik” dedim. Sanki kayboldu da bulacağım. Umut..
Son sayfalarında ise yazlarla ne yapacağımı bilmiyorum demiş yazar. Ben de hafta sonları ne yapacağımı bilmiyordum. Uyandığımda evdeki tıkırtısını duyamayacak olmanın hissiyle ne yapacağımı bilemiyordum.
Ve şimdi nergis çiçeğinin zamanı geliyor. Babamsız ilk nergis zamanı. Ne yapacağımı inanın bilmiyorum…
·
157 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.