Bilinçdışının derinliklerine rüyalarda dalarız. Onun sonsuz, kolektif imgelerle örülü dünyasında, kimi zaman anlamını bilmediğimiz ama derin duygular uyandıran sahnelerle karşılaşırız. Sabah uyandığımızda o sahneleri ve duyguları çoğu kez berrak bir şekilde hatırlarız. Fakat zaman geçtikçe, o sahneler yavaş yavaş hiçliğe karışır; yalnızca hisleri kalır. Bu hisler zihnimizin derinliklerine, bilinmeyen bir yere akar; unutulur ama orada, bilincin karanlık katmanlarında yaşayan bir ölü gibi varlığını sürdürür.
Ben Han Kang’ın romanlarını okurken, metinlerindeki “gibi benzetmelerini” bu hislere benzetiyorum. Çünkü o benzetmeler de, tıpkı rüyalar gibi, anlam ile belirsizlik arasında salınan sessiz yankılardır.
Han Kang okumak, bazen insanı boğan rahatsız edici bir rüya gibidir; bazen de yaşanan duyguların en dip noktasına dokunur. Han Kang, tükenmişliğin içindeki duygu durumunu öyle derin hissettirir ki, okurunu adeta dipsiz kuyulara doğru çeker. Sonuç olarak dipsiz kuyularda keyifli okumalar :)
·
93 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.