Hangi şeytan teslim alıp öldürdü ruhunuzu?"1000Kitap
Kitap öneri yazısı değildir! Kendi dünyamda anımsamaya çalışacağım cümleler ve biraz da çocuklarıma bırakacağım düşünceler içerir.
(Spoiler içerir!)
Küçük Asya kıyısının kendinden büyük hikayesi!
Kardeş kardeş yaşayan halk gün gelir nasıl birbirine kırdırılır?
Rum, Ermeni, Hristiyan, Türk'ün hep birlikte yıllarca alın teri göz nuruyla kurdukları ne varsa bir anda yerli bir olur. Ölümle saklambaç oynanan bir oyunun içinde bulurlar kendilerini, acısı ise bizim keseye çöker.
Zülm gören, gücünün yettiğine zülm etmeye başlar. Ahlakın ticaret de dahil yok olduğu, halkların hayatta kalmak için ayrı ayrı insan üstü mücadelesinin yer aldığı, savaştan bıkan askerlerin eve dönmek için ya da hastanede daha uzun süre kalmak için neler yapabileceği, 'Çektiğim bunca acıdan sonra ben de biraz yaşamak istiyorum' derken denizin ortasında, kurtuluş için savaş gemilerine asılanların başına kaynar suların dökülüp demir çubuklarla vurulduğu, ölülerin kemiklerini kaynatıp su ısıtmak zorunda kalan halkın gerçeği, cesetlerin arasına saklanıp hayatta kalabilmeyi, susuzluktan ölümün anlatılamayacağı görenin ancak bilebileceği, ölümün soğuk elini tutan çocukları ve daha fazlasını yazar anlatırken kimi yerlerde gidişatı okura bırakıyor. Sayfalar boyunca insanın zihninde "İnsanlar! Siz bu dünyadan değil misiniz? Hangi şeytan teslim alıp öldürdü ruhunuzu?" S. 259 cümleleri yankılanıyor.
"Bana bir mum yak. Belki Allahlarımız da bizim gibi arkadaş olurlar." S.29
"Kölelik insanı uyuşukluktan kurtarıp kurnaz hale getirir." S.43
" Aslında Türkler de bizim dostluğumuza muhtaçtı. İki halk, aynı toprak üzerinde bir arada doğup büyümüştük ve yüreğimize sorsanız, ne onlar bizden nefret ediyordu, ne de biz onlardan..." S.56
" Çocuklar ölmüşlerinin sadece iyi yanını hatırlar." S.57
"Böyledir yüreği insanoğlunun : Küçücük bir felakette duracak gibi olur, ama sonuna kadar dayanır büyük felaketlere." S.71
" Savaşın getirdiği kinle vahşet, daha güçlü çıktı dostluk ve arkadaşlıktan... Temiz yürekler, düşman toprakları üzerinde unutulmuş bayraklar gibi kaldı." S.76
"Bir pislik, tadına bakmadan anlaşılmaz ki!" S.85
"Her zaman acelecidir sevinç; daha şöyle bir tutmanıza, doya doya sarılıp kucaklamanıza meydan kalmadan muzip bir afacan gibi kaybolur gider..." S.97
" Kaçmak, savaşa karşı savaşmak gibi bir şeydi; herkes, kendi başından sorumlu olmak istiyordu sadece." S.100
"Allah'ın kullarına verdiği en iyi şey, temiz yürektir..." S.108
" Yarabbi ne oluyor bize böyle... Nereye gidiyoruz biz? Yoksa insanlıktan çıkıp vahşi hayvan mı olduk!" S.114
"Dünya tersine dönüyor... Batmaya yakındır bu dünya, batmazsa şaşarım." S.117
" İnsanoğlunun en değerli hazinesi tembelliktir. Tembellik en tabii halidir çünkü insanın... Çalıştığın zaman ölürsün adeta, düşünmeye vaktin kalmaz. Eskiçağın şaheserlerini esirler mi yarattı, söyle! Zaten sen kendin deyip durmaz mısın hep, insanın ideali, fizik çabayı mümkün olduğu kadar azaltmaktır diye?" S.188
" 'Anne! Anneciğim neredesin!'
Buna benzer bir çığlığı işiten var mıydı, bu yeryüzünde?” S.224
" Gecenin karanlığı sardı bütün dünyayı... Bir Tanrı'nın elinden çıkmış olamazdı bu dünya, hayır! Böyle bir dünyayı, hiçbir Tanrı yaratmış olamazdı!" S.224
" Çocuğunu gömen var mı içinizde? Tabutun mezara indirilirken çıkardığı gıcırtıyı işiten? Bizler için o ânın ne demek olduğunu ancak, o anlayabilir..." S.231
"Bir örtünün üzerindeki ekmek kırıntılarını silkeler gibi silkeleyip attılar bizi kaptan köprüsünden aşağı! Birer ekmek kırıntısından farksızdık onların gözünde, evet! Tanrı'nın kuşları doyacak bu kırıntılarla. Gırtlağına kadar doyacak hem de! Şeytan'ın kuşlarıyla kargalar da doyacak gırtlaklarına kadar!" S.240
"İnsanlar! Siz bu dünyadan değil misiniz? Hangi şeytan teslim alıp öldürdü ruhunuzu?" S. 259
" Ve sen... Kör Mehmet'in damadı. Hele sen! Ne diye öyle tiksinerek bakıyorsun yüzüme? Öldürdüm evet seni, ne olmuş! Ve işte ağlıyorum... Sen de öldürdün! Kardeşler, dostlar, hemşeriler... Koskoca bir kuşak, durup dururken katletti kendi kendini!" S.259
"Anayurduma selam söyle benden Kör Mehmet'in damadı! Benden selam söyle Anadolu'ya... Toprağını kanla suladık diye bize garezlenmesin... Ve kardeşi kardeşe kırdıran cellatların, Tanrı bin belasını versin!" S.260
·
99 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.