Hala yaşıyorum. Sadece şans eseri.1000Kitap
“Ülkemde öldürülen binlerce kadının tersine, hala yaşıyorum. Sadece şans eseri.”
Selva Almada, Arjantinli şiir, öykü ve roman yazarı. Yazar Villa Elisa kentinde doğup 17 yaşına kadar orada yaşamış. Aynı zamanda bu bölge ‘Ölü Kızlar’ kitabının esin kaynağı. 1991’ Parana’ya taşınmış ve edebiyat fakültesine girmesinin ardından da ilk yazma denemelerine başlamış.
Ölü Kızlar kurmaca bir anlatı değil ancak inceleme kitabı da sayılmayıp kadın olmanın zorluğu ve yazarın kadın cinayetleriyle hesaplaşması denilebilir. Yazarın ilk farkındalığı 13 yaşındayken bir gün radyodan duyduğu haberle başlar ve o haber şu şekildedir:
“Erken saatte, 20 kilometre uzaklıktaki bir köy olan San José’de bir genç kızı yatağında, uyurken öldürmüşlerdi.”
“On üç yaşındaydım ve o sabah, ölü kızla ilgili haber gözlerimi açtı. Herhangi bir ergenin evine benzeyen evim dünyanın en güvenli yeri değildi. Evinin içinde seni öldürebilirlerdi. Dehşet seninle aynı çatının altında var olabilirdi.” Der yazar ve o andan itibaren yıllar boyu sürüp giden kadın cinayetlerine kulak kabartır ve öldürülen kızların sayısının endişe verici olduğunu fark eder.
Selva Almada , medyanın ilgisini çekmeyen yoksul ailelerin başına gelen 3 cinayetin üzerinde duruyor: Yatağında uyurken bıçaklanan Andrea, sevgilisiyle nehre yüzmeye gidip bir daha dönmeyen ve cesedi dahi bulunamayan Sarita, temizlikçiliğe gittiği evden ayrılmasından sonra tecavüze uğrayıp üzerindeki kemerle boğulup cesedi göle atılan daha 15 yaşındaki María.
Kadın şiddeti ve cinayetler sadece bizim ülkemizde değil dünyanın her yerinde evrensel. İçeriği neticesinde okunması zor ancak maalesef yabancı olmadığımız bir konu ile karşı karşıyayız. Almada, olayları süslemeden yalın gerçekliğiyle karşımıza çıkarıyor. Okuyun ve okutun.
“Belki de senin görevin budur: Kızların kemiklerini toplamak, bir araya getirmek, onlara ses vermek ve sonra da nereye gitmeleri gerekiyorsa oraya doğru özgürce koşmalarına izin vermek.”
Ölü Kızlar kurmaca bir anlatı değil ancak inceleme kitabı da sayılmayıp kadın olmanın zorluğu ve yazarın kadın cinayetleriyle hesaplaşması denilebilir. Yazarın ilk farkındalığı 13 yaşındayken bir gün radyodan duyduğu haberle başlar ve o haber şu şekildedir:
“Erken saatte, 20 kilometre uzaklıktaki bir köy olan San José’de bir genç kızı yatağında, uyurken öldürmüşlerdi.”
“On üç yaşındaydım ve o sabah, ölü kızla ilgili haber gözlerimi açtı. Herhangi bir ergenin evine benzeyen evim dünyanın en güvenli yeri değildi. Evinin içinde seni öldürebilirlerdi. Dehşet seninle aynı çatının altında var olabilirdi.” Der yazar ve o andan itibaren yıllar boyu sürüp giden kadın cinayetlerine kulak kabartır ve öldürülen kızların sayısının endişe verici olduğunu fark eder.
Selva Almada , medyanın ilgisini çekmeyen yoksul ailelerin başına gelen 3 cinayetin üzerinde duruyor: Yatağında uyurken bıçaklanan Andrea, sevgilisiyle nehre yüzmeye gidip bir daha dönmeyen ve cesedi dahi bulunamayan Sarita, temizlikçiliğe gittiği evden ayrılmasından sonra tecavüze uğrayıp üzerindeki kemerle boğulup cesedi göle atılan daha 15 yaşındaki María.
Kadın şiddeti ve cinayetler sadece bizim ülkemizde değil dünyanın her yerinde evrensel. İçeriği neticesinde okunması zor ancak maalesef yabancı olmadığımız bir konu ile karşı karşıyayız. Almada, olayları süslemeden yalın gerçekliğiyle karşımıza çıkarıyor. Okuyun ve okutun.
“Belki de senin görevin budur: Kızların kemiklerini toplamak, bir araya getirmek, onlara ses vermek ve sonra da nereye gitmeleri gerekiyorsa oraya doğru özgürce koşmalarına izin vermek.”·
299 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.