Ne hasta bekler sabahı,
ne taze ölüyü mezar…
Bu kitabın yeni baskısını beklediğim kadar.
Bilinmedik bir konu mu? Hayır.
İkinci Dünya Savaşı’nı bütün ayrıntılarıyla okumayan mı kaldı? Ama bu roman, diğerlerinden farklı olarak İtalya’da geçiyor. Heybetli (833 sayfa!) ama bir kez başına oturunca yüz sayfa su gibi akıyor.
Kitabı okurken zihnimde hep, Komünist Parti Manifestosu’nun ilk cümlesi dolaştı durdu:
“Avrupa’da bir hayalet dolaşıyor komünizm hayaleti.”
Tüm karakterler, hayatlarının belli bir döneminde komünizmi güzelliyor.Fikirlerin iktidar baskısı altında nasıl şekil değiştirdiğine,doğruların ve yanlışların hızla yer değiştirebildiğine tanık oluyoruz.
Kurgu kronolojik olarak sıralanmış.
Her bölümün başında savaşın yapı taşları uluslararası bir perspektifle anlatılıyor;
bu da ayakları yere basan bir savaş romanı okuduğuma beni fazlasıyla ikna etti.
Savaşın halktaki yansımasını ise kahramanlarımız Ida ve Useppe ile takip ediyoruz.İyilikler, kötülükler; dişleri döken açlık, çirkinlik, sömürü,varsıllık ve yoksulluk, bilgisizlik, aptallık…
Ida, anne tarafından Yahudi olsa da vaftiz edilmiş, Yahudiliğini gizlemiş bir öğretmen.Üstelik çok dindar da sayılmaz.Useppe ise Ida’nın iki oğlundan biri trajik bir doğumun çocuğu.Beni en çok sinirlendiren karakter ise Davide Segree.Bir roman kişisi ne kadar sinir bozucu olabilirse, o kadar sinir bozucu.
Tüm bu karakterlerin ortak noktası, hem savaş sırasında hem de sonrasında büyük acılar yaşamaları.Savaş bitiyor.
Sabırsızlıkla bekledikleri Amerikan askerleri geliyor.Ama Alman işgalinden kurtulan İtalya sokaklarında bu kez Amerikan askerlerinin gölgesi dolaşıyor.Genç kızları baştan çıkaran, erkekleri şık üniformalarıyla büyüleyen bu yeni varlık,İtalyan halkı için adeta yağmurdan kaçarken doluya tutulmak gibiydi.
Ve elbette tüm bu yaşananların en büyük müsebbibi, liderler ve bitmek bilmeyen hırsları.
Önceleri halk tarafından büyük kabul gören Mussolini, savaş sonunda Alman kılığında
İtalya sınırından kaçarken yakalanır;
Hitler, yeraltındaki sığınağında bir tabanca kurşunuyla hayatına son verir…
Küba’da Batista’nın kaçışı, Stalin dönemindeki yöneticilerin idam edilmesi…
Hepsinin sonu, tüm narsist liderlerinki gibi birbirine benziyor.
Ve tarih devam ediyor…
··
289 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.