Evet, anlatılanlar şahane fakat günümüzde uygulanabilirliği olan şeylerden bahsedilmediği için bir noktadan sonra beni yordu.
27 bölümden oluşan kitapta önce konu başlığı olan kısmı açıklar bir giriş yapıyor ve ardından KONUYLA ALAKASIZ saçma sapan soruları yanıtlıyor yazar. Bazıları o kadar saçma ki Nihat Hatipoğlu’yla İftar ve Sahur Vakti programındaki sorular gözüme daha mantıklı gelmeye başladı öyle düşünün. Hatta bazen birbirine çok yakın sorular defalarca sorulup bi de bu sorular kitapta yayınlanmış. Cevaplar da birbirine çok benziyor hatta bazılarına doğru düzgün cevap bile verilmemiş.
Başta yazarı aşırı bir Hindu sandım. Çok fazla dinden bahsediyordu ama bahsettiği din bizim düşündüğümüz din değilmiş. Krishnamurti’nin bahsettiği din aslında içinde sadece sevgi barındırmak, hırslarından arınmış ve duyarlı biri olmak. Hakikat arayışı dinle olur derken de aslında bu sonsuz iyi olma durumundan bahsediyor.
O kadar ütopik ki. Nüfusun bu kadar çok olduğu bir dünyada herkesi sistematik bir şekilde aynı düşünceye empoze edemezsin. Yazarın söylediği şeyler bu dünyada ancak azınlık olabilir. Biraz realist bakmak lazım. İnsanlar bir fabrikadan tek tip olarak çıkmadığı sürece herkesi aynı düşüncede birleştirmek mümkün değil. Anca kendimiz gibi bir topluluk oluşturup diğer topluluklardan kendimizi soyutlarsak kitapta yazan ideallere ulaşabiliriz.
İnsanı düşünmüş sevk eden noktaları da yok değil elbette. Uygulanabilir şeylerden de bahsetmiş. Bunlarla az-çok nasıl baş edilebileceğini de söylemiş diyebiliriz. Yine de bu kadar optimist yaklaşımlar bana günümüz dünyasında çok yavan ve yersiz geliyor. Herkes iyi ve erdemli olamaz. Bu imkansız. Böyle bir savaşma ortamının olduğu dünyada da maalesef iyi ve erdemli insanlar azınlık olduğu için çok fazla bir anlam ifade edebileceklerini sanmıyorum. Bana kalırsa kötülük iyilikten -ne yazık ki- çok daha üstün.
Hala iyiliğin üstünlüğüne ve tüm yaraları sarabileceğine inananlara keyifli okumalar dilerim.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.