Zola bu kısa ama ağır metinde, ölümün aslında bir son değil; yaşamın aynası olduğunu gösteriyor.
En çok, küçük bir çocuğun ölümünden sonra ailesinin onun başında yemek yemesi sahnesi içime dokundu.
O an yoksulluğun, çaresizliğin ve hayatın acımasız gerçekliğinin ne kadar sessiz ama derin olabileceğini hissettim.
“İnsan ölümden korkmaz; yaşarken ölmemiş olmaktan korkar.”
Çünkü bazen hayatta kalmak bile bir mücadeledir, ama yaşamak… çok daha fazlasını ister.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.