Üç suç hikayesinden oluşan Alacakaranlık İtirafları'nın her bir öyküsünde aslında aynı şemayı izleyen suçlar anlatılıyor. İlk hikaye olan Alacakaranlık İtirafları'nda intihara teşebbüs ettiği için ölüm döşeğinde olan ve ölümü kaçınılmaz olan karakterimiz kendisini aldattığını düşündüğü karısının ölümünün ardındaki sırrı yakın arkadaşına sır ederken ikinci hikaye olan Rüyada Cinayet'te yine sevdiği kadını başka birine kaptırmaktan dolayı öfkelenen ana karakterin bu sefer kadını değil rakibini öldürmek için kurduğu planları okuyoruz. Son hikaye olan Yoldaki Suçlu'da bir polisiye yazarı olan karakteri trende sıkıştırarak kendi işlediği cinayeti ve bunun sebebinin yazar olduğunu anlatarak delice suçlamalarda bulunan, akli dengesinin yerinde olmadığı düşünülen bir zanlı var. Her üç hikayede de ortak konular ihanet şüphesi ve bu şüphenin karakteri yiyip bitirmesi sonucu işlenen suç ve bu suçun nasıl hukuki olarak cezalandırılamayacak bir şekilde işlenebileceği üzerine yapılan planlar.
Ben hukuki kaçamaklar, cezai ehliyet ve nefsi müdafaa ikilemi üzerine fikir yürütülmesi, kendini masum gösterebilme çabasına rağmen çekilen vicdan azabı ve Rüyada Cinayet'teki beklenen fakat okununca zevkinden bir şey kaybetmeyen ters köşeyi çok beğendim. Uzun zamandır bir kitaptan böyle bir okuma zevki almıyordum, yazarın hikayelerin ucunu açık bırakması bile sinir bozucu olmaktan çok uzak ve aksine şüphe uyandırdığı, üzerine düşünüp fikir üretebileceğiniz bir yerde bırakıldığı için okuma zevkini arttırmıştı bence.
Yoldaki Suçlu'daki etik ikilem de çok hoşuma gitti. Polisiye romanlar yazan biri, bu kitapları okuyup kendisi de suç işlemeye karar veren failin "bana fikri veren odur" demesi tamamen göz ardı mı edilmelidir? Kişi kendi hayatının yönetiminden sorumluysa, yazar hiç suçluluk hissetmeden hayatına devam edebilir mi ya da etmeli midir?
Çok çok beğendiğim bir kitap oldu. Öneridir.
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.