O Romeo, Romeo! wherefore art thou Romeo?
Romeo ve Juliet’i sonunda okudum ve evet… Shakespeare gerçekten diliyle büyülüyor. Diyaloglar, ritim, duygular o kadar güzel akıyor ki insan fark etmeden içine çekiliyor. Hikâyeye gelecek olursak… iki genç, biraz fazla hızlı hissedip biraz fazla hızlı yaşıyorlar. Büyümeden önce büyüklük tasladığın o yaşların saflığı işte. İnsanı hem güldürüyor hem üzüyor. Sonunda hiçbir mantıklı sebep olmadan ölmelerine rağmen yüzyıllardır aşk hikâyelerine de ilham veriyorlar. Trajik mi? Evet. Komik mi? Fazlasıyla. Yine de bir şekilde insanın içini burkan, zamansız bir aptallık bu. Aşkın en saf, en delice ve en mantıksız hâli. Yani evet işte, kısaca aptal aşıklar…
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.