Roman iki yalnız ruhun - konuşma yetisini yitirmiş bir kadın ile görme yetisini kaybetmek üzere olan bir erkek öğretmenin - arasında gelişen sessiz yakınlaşma hikayesini anlatıyor.
Şiir yazan bir öğretmen olan bu kadın, annesinin ölümü, boşanma süresi ve oğlunun velayetini kaybetme sürecinde ağır sarsıntılar geçirerek konuşma yetisini kaybediyor. Şiir yazan, öğreten kelimelerle var olmuş bir karakterin konuşma yeteneğini kaybetmesi bir metafor olarak işlenmiş olabilir. Konuşma yetisinin düzeleceği umudu ile yeni bir dil öğrenme arzusuyla yunanca derslerine başlar.
Yunanca öğretmeni olarak görev yapan adam ise kendi hayatında da bir kaybın eşiğindedir. Bir rahatsızlıktan ötürü yavaş yavaş görme yeteneğini kaybetmek üzeredir.
Öğrenenin sesi, kelimeleri ile kadının sessizliği bu iki kişi arasında sessiz bir bağ oluşturur. Yazar iki kişi arasında ki iletişimin duyularla değil varlık yönüyle işler.
Kitapta uzunca kadın ve adamın geçmiş hikayelerinden bahseder. Asyalı adamın ailesiyle almanyaya göçü onun sonra doğduğu topraklara geri dönmesi ve yıllar içinde yaşadığı zorluklardan bahseder.
-spoiler uyarısı-
Kitabın sonunda mutlak bir son işlenmiyor. Öğretmenin gözlüğü kırılmasıyla görme kaybı ilerler bu anda kadın ona yardım eder. Kadın görüp duyuyor fakat konuşamıyor, adam ise konuşup duyuyor ama göremiyor…. Aralarında dokunma, hissetme üzerine bir iletişim başlar. Bu sayede yazar iletişimin sınırlarının ötesinde ki varlığını aktarmaya çalışır. Sessizlik aslında bir eksiklik değil ifade biçimi haline gelir. Dil ve limlik ilişkisini sessizlik felsefesi üzerinden okuyucuya aktarmaya çalışır.
Ben yazarın dilini biraz karmaşık buldum, biraz da havada bırakılmış hissettim kitabı okuduğumda. Yazarla tanışma kitabımda belki başka kitaplarında farklı düşüncelerim oluşabilir. Yorumum bu şekilde keyifli okumalar.
-elif
·
866 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.