Son Satırdan Sonraya
Demir, ona bir baharda açan en güzel çiçeğim demişti.
Ahuşan ise, o adamı tanımadan önce küçücük bir kadındım; sonra yüreği kocaman bir adamın kalbine düştüm, büyüdüm, diyerek tamamladı hikâyesini.
Ve biz, o son satırda yalnızca bir aşkın değil, bir insanın kendini bulma serüveninin de tanığı olduk.
“Visal” sadece bir kavuşma hikâyesi değil; sevmenin, sevilmenin, büyümenin romanıydı.
Bir kadının kendi iç sesine kulak vermesini, bir erkeğin sevdayı bir sahiplenmeden çok bir emanet gibi taşımasını anlattı.
Demir’le Ahuşan’nın hikâyesi, bize şunu hatırlattı: aşk, bir kalbe sığmak değil; o kalpte yer açmayı öğrenmektir.
Ve bazen, birine yaslanarak değil, birlikte yürüyerek büyür insan.
Dilerim bu kitabı okuyan herkes, kendi “visal”ini bulur.
Bir baharda açan çiçek misali, hem kendi kökünü hem de gökyüzünü tanır.
Sevmenin kimseyi küçültmediğini, tam tersine insanı kendine büyüttüğünü fark eder.
Çünkü her aşk biraz öğreti, biraz sınav, biraz da yeniden doğuştur.
Ve belki de Ahuşan’nın dediği gibi, yüreği kocaman bir insana rastlamak, küçüklüğünden kurtulmanın en sessiz mucizesidir.
Kaleminiz kavi olsun
Hümeyra
Hümeyra·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.